Na zeventien jaar worstelen wint McIlroy Masters twee keer op rij
Rory kan het niet geloven
Hij moest er zelf een beetje om lachen, Rory McIlroy. Een lach van ongeloof misschien, of toch een lachje van opluchting. De Noord-Ier gooide er zelf maar uit wat iedereen op Augusta moet hebben gedacht. ,,Ik kan niet geloven dat ik zeventien jaar op mijn eerste groene jasje heb moeten wachten, en dat ik er nu twee op een rij heb.’’ Maar zo was het wel. Een jaar na zijn eerste zege in de Masters, een jaar na die achtbaan van emoties op Augusta, gaat Rory McIlroy de boeken in als de vierde man die twee Masters op rij wist te winnen.
Hij ging niet door de knieën op de green van de achttiende, zoals een jaar geleden. En de emoties waren er zeker ook bij Rory McIlroy, die zelf amper een verklaring kon vinden voor een tweede zege op rij in het toernooi dat zó lang de nagel aan zijn doodskist leek te worden. ,,Het is gewoon een beetje zo... ik weet het niet. Ik denk dat al mijn doorzettingsvermogen tijdens dit golftoernooi door de jaren heen nu echt zijn vruchten begint af te werpen. Het was een zwaar weekend. Het meeste werk heb ik op donderdag en vrijdag verzet. Maar ik ben gewoon ontzettend blij dat ik het heb volgehouden en de klus heb geklaard’’, verzuchtte de Noord-Ier, die nu zes zeges in een Major achter zijn naam heeft staan.
Zijn emoties waren niet per se minder, maar wel anders, bekende McIlroy. Het was geen ontlading, zoals een jaar eerder, toen vooral alle teleurstellingen en frustraties eruit kwamen. ,,Nu was het meer gewoon blijheid en dankbaarheid.’’ Hij laat even een korte stilte vallen. ,,Misschien’’, vervolgt McIlroy, ,,wel alles wat ik vorig jaar had moéten voelen. Maar ik heb mezelf nu echt toegestaan alles in me op te nemen, de tijd te nemen om te genieten van het moment. Ik sloeg mijn putt op een paar inches, markeerde de bal, stapte weg. Op dat moment keek ik om me heen, naar de mensen, naar de achterkant van de green. Daar zag ik Erica, Poppy en mijn ouders, die hier vorig jaar niet waren, maar nu wel.’’
Bijzonder
McIlroy realiseerde zich hoe bijzonder dat moment was, hoe bijzonder het was dat hij nu wél deze zege kon delen met zijn vader en moeder. ,,Als je zelf ouder wordt, ga je ook meer nadenken over dingen. Ook over je ouders. Over hoe lang ze er nog mogen zijn, hoe lang je samen nog bijzondere momenten kunt beleven. Dat doen we echt wel hoor, maar dan buiten de wereld van golf. Maar het is wel heel speciaal dat nu ook hier op Augusta te kunnen doen.’’
Hij moest, vertelde McIlroy met een lach, zijn ouders zelfs overhalen naar Augusta te komen. ,,Dat was echt tot mijn eigen verbazing. Er zat iets in hun gedachten, het idee dat ik juist vorig jaar had gewonnen omdát ze er niet waren... Ik ben blij dat we hebben bewezen dat dat niet zo was, zodat ze kunnen blijven komen zolang ze maar willen.’’
McIlroy kon amper genoeg woorden vinden om te vertellen wat zijn ouders voor hem betekenen én wat ze voor zijn loopbaan hebben betekend. ,,Zonder hen had ik hier niet gezeten, dat zal heel duidelijk zijn. Het eerste wat ik vorig jaar ook wilde doen, was naar huis vliegen om ze te zien. Het is geweldig dat ze nu hier zijn.’’ De emotionele McIlroy benadrukte nog eens dat hij ‘alles te danken’ heeft aan zijn vader en moeder. ,,Jullie zijn de geweldigste ouders en als ik voor Poppy maar half zo'n goede ouder kan zijn als jullie voor mij zijn geweest, dan weet ik dat ik het goed heb gedaan.’’
Rollercoaster
Op de course was het allemaal wat lastiger geweest. Een rollercoaster, zeker in het weekeinde. Want op de eerste twee dagen was er geen vuiltje aan de lucht voor de titelverdediger, die ogenschijnlijk moeiteloos een voorsprong opbouwde die de grootste was na twee dagen in de geschiedenis van de Masters. Zes slagen stond McIlroy los toen op vrijdagavond de balans werd opgemaakt. Maar in het weekend leken er opeens louter donkere wolken aan de horizon voor McIlroy. Hij zag zijn voorsprong verdampen, viel behoorlijk terug zelfs op momenten dat achtereenvolgens Cameron Young en Justin Rose de leiding overnamen.
Maar McIlroy richtte zich op, hervond zichzelf toen het écht moest en bouwde zo toch weer een voorsprong van drie slagen op, waarvan er uiteindelijk op de achttiende nog eentje over was. Genoeg voor zijn tweede Masters.
Moeilijk
,,Ik dacht dat het vorig jaar zo moeilijk was om te winnen omdat ik zowel de Masters als de Grand Slam wilde winnen, maar dit jaar besefte ik dat het gewoon heel moeilijk is om de Masters te winnen. Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat het allebei was’’, verzuchtte McIlroy, die amper kon bevatten wat er op zaterdag en zondag allemaal was gebeurd. ,,Ja, gewoon ongelooflijk. Het grootste deel van mijn werk heb ik duidelijk op donderdag en vrijdag gedaan. Ik denk niet dat ik iemand had geloofd als die tegen me had gezegd: ‘Het enige wat je hoeft te doen is in het weekend even par spelen en dan win je.’ Ik dacht echt dat ik eropuit moest gaan en op zijn minst een paar scores onder par moest neerzetten.’’
Maar McIlroy zag alleen Scottie Scheffler tot op een slag naderen. Justin Rose, Tyrell Hatton, Cameron Young en Russell Henley bleven allemaal op twee slagen steken. De win op Augusta betekende voor de Noord-Ier zijn zesde zege in een Major, en met die twee zeges op rij op Augusta komt hij – opnieuw – in een heel select gezelschap. Alleen Tiger Woods, Jack Nicklaus en Sir Nick Faldo deden dat voor hem.
