Connor Syme op z’n Schots naar overwinning in KLM Open op ‘brute’ International

Tussen de regendruppels door vloeiden de tranen rijkelijk bij Connor Syme en zijn vrouw Alanis. Op de green van de achttiende op The International vlogen de twee elkaar in de armen na de knappe overwinning van Syme, zijn eerste op de DP World Tour. Die kwam misschien wel minder verrassend voor de Schotse golfer dan de aanwezigheid van zijn vrouw, waarvan hij niets wist. ,,Dat zij hier nu is om dit moment samen te kunnen beleven, maakt het voor mij helemaal onvergetelijk’’, stelde Syme.

Zijn winnende putt op de achttiende vormde het slot van een week die de 29-jarige golfer op het lijf leek te zijn geschreven. De course – nog krapper gemaaid dan gebruikelijk met hoge en wilde rough – en de omstandigheden met veel wind en soms zelfs horizontale regen, deden eerder aan Schotland denken dan aan golf onder de rook van Amsterdam. Het zijn condities die Connor Syme maar al te goed kent. De Schotse linkscourses staan er immers om bekend dat golf daar soms ’bruut’ kan zijn. Nou, dat was het vier dagen lang op The International ook.

Syme schiet in de lach als hij na alle plichtplegingen eindelijk zijn verhaal kan doen. Hij begrijpt de gedachte helemaal. ,,Maar ik ben niet opgegroeid met de linkscourses aan de oostkust van Schotland’’, legt hij uit. Sterker, Syme bracht zijn jongste jeugd door aan de Schotse zuidwestkust, waar zijn vader Stuart werkzaam was als golfprofessional. ,,Daar leerde ik wel golfen, maar met linksgolf had ik aanvankelijk niet zoveel te maken. Dat gebeurde pas later. Ging ik iets verderop naar de Southerness Golf Club, en dat was wel een linkscourse.’’

Eigenlijk leerde de jonge Syme pas echt hoe hij een linkscourse moest temmen toen het gezin verhuisde naar het noordwesten. Vader Stuart nam het Drumoig Golf Center over, dat net boven St Andrews aan de monding van de rivier de Tay ligt. ,,Vanaf dat moment kon ik af en toe ook gaan spelen op courses zoals St Andrews. Daar heb ik wel veel van geleerd.’’

Pittig

Veel van die kennis en kunde kon Connor Syme in praktijk brengen op The International. ,,Het was echt heel pittig deze week, maar dat zijn wel omstandigheden waarin ik vaak heb gespeeld. En ik beheers een flink aantal slagen dat ik in die wind kan spelen. Die heb ik deze week echt wel kunnen gebruiken.’’ Met een lach: ,,Het is geen weer waar ik gek op was, maar ik kan nu natuurlijk weg zeggen dat ik ervan houd.’’

Natuurlijk dankt hij zijn overwinning zeker niet alleen aan het Schotse weer. Je hebt, erkende Syme, ook een beetje geluk nodig om te kunnen winnen. ,,Dat zei mijn caddie Ryan ook. En ik heb zeker het gevoel dat dingen op de vrijdag wel mijn kan op vielen. Ik maakt een ronde plus één die dag, maar er waren in die ronde meerdere gevallen die echt slechter hadden kunnen uitvallen voor me. En misschien zou dat ik de voorbije weken ook zo zijn gebeurd. Maar deze keer niet. Ik denk wel dat al die voorgaande keren me hebben geholpen in dit toernooi om te presteren zoals ik dat nu heb gedaan.’’

Dat was ook in de laatste ronde nog wel nodig, want ook daarin kon het nog alle kanten op. Syme koesterde weliswaar een voorsprong van twee slagen op de Zweed Joakim Lagergren, maar op de wrede International werden slagen sneller verspeeld dan gewonnen. Maar ook nu bleek Syme ongelooflijk consistent. Hij won een slag op de tweede hole en verkreeg zo een marge die hij lang vasthield. Met enig fortuin op de derde hole, dat wel. De Schot sloeg zijn tweede slag in de enorme wilg voor de waterpartij, maar zag tot zijn verbazing én opluchting de bal loodrecht naar beneden vallen op het gras. Lagergren vond met zijn twee slag het water, en uiteindelijk stapten beide mannen met een par van de green. Geen schade dus.

Mooi plaatje. Connor Syme met zijn vrouw Alanis. ,,Ze heeft me altijd onvoorwaardelijk gesteund, en daarom was het fantastisch dat zij hierbij was.’’ (Foto Golffile/Thos Caffrey)

Kantelpunt in de fascinerende tweestrijd was de putt van Syme op de zestiende, waarmee hij Lagergren alle hoop op een winst ontnam. De Schot miste de green met zijn tweede slag, maar maakte wel een cruciale up and down met een putt van ruim twee meter. ,,Die was echt heel belangrijk, want daar had ik hem weer in de buurt kunnen brengen. Dat gebeurde niet, en na zijn bogey op de zeventiende was het eigenlijk beslist.’’

De Zweed capituleerde nog niet, haalde alles uit de kast op de achttiende met een onwaarschijnlijke tweede slag. Met zijn fairway wood nam Lagergren werkelijk álle risico door de links bij het water geparkeerde vlag aan te vallen. Dat loonde. De bal bleef droog en vanaf een paar meter holede hij de putt voor eagle. ,,Ongelooflijk’’, vond Syme, die zich er niet door van zijn stuk liet brengen. ,,Ik wilde niet vooruitlopen op de zaken, wilde rustig blijven en me alleen maar richten op het volgende schot.’’ Met een marge van vier slagen sloot hij simpelweg de risico’s uit. ,,Als ik terugkijk, vind ik mezelf verbazingwekkend kalm op dat moment. Ik speelde mijn derde schot naar het begin van de green en had van daar rustig drie putts kunnen spelen. Het werden er zelfs maar twee.’’

Spelletje

Ergens langs de fairway van de achttiende ontwaarde hij tot zijn verbazing zijn vrouw Alanis, van wie hij dacht dat ze lekker thuis in Kirkcaldy zat. ,,We hadden de avond ervoor nog gebeld, en ik heb niets gemerkt. We delen ook samen de rekening van de creditcard en als ik daarop iets als ‘ticket KLM’ had zien staan, had ik ook genoeg geweten. Maar niets. Ze hebben dit spelletje echt heel goed gespeeld, maar het was fantastisch dat Alanis er was. We zijn al sinds ons zestiende samen en ze heeft me altijd onvoorwaardelijk gesteund, ook in de moeilijke tijden. Ik denk dat de emoties wat dat betreft voor zich spraken.’’

Connor Syme ziet zijn naam straks terug op die trofee boordevol historie, met de grootste namen in golf, inclusief zes andere Schotten. ,,Ik heb het gezien’’, stelde Syme. ,,Colin Montgomerie als laatste, maar ook mannen als Gordon Brand Jr en Ken Brown. En natuurlijk Seve Ballesteros. Ja, dat is ongekend en dat doet me zeker wat. Dat ik hier eindelijk mijn doel mag bereiken, die eerste overwinning op de DP World Tour. Daarmee gaat echt een droom in vervulling.’’

Dat hij dat doet in Nederland, kan geen toeval zijn, liet Syme met een knipoog weten. ,,Ik heb altijd al een zwak voor Nederland gehad. Ben ook een fan van Rangers uit Glasgow, waar door de jaren ook heel wat Nederlanders hebben gespeeld. Ja, nu houd ik nog meer van Nederland. Ze hebben ook de goede kleuren. Rood, wit en blauw, dat zijn ook de kleuren van Rangers. Ik houd van Holland.’’