Stress verruilen voor balans in heerlijk Thailand: Zen golfen in Hua Hin

Het verlangen om een reis te boeken naar een zonnig golfoord is er ook deze winter weer. Maar waarheen? Halleluja-verhalen op golfsites gaan vaak over Hua Hin ’het golfparadijs van Thailand’. Er liggen topbanen, het is er heerlijk weer en de Thaise keuken is voortreffelijk. Pin High Golf Travel biedt een tiendaagse reis aan waarin naast een vijf-sterren hotel ook de greenfees zitten voor de vier beste banen. Dat klinkt wel héél aantrekkelijk. Gaan dus. En er is nóg een verlangen; leren meer in balans te golfen. Daar lijkt het Boeddhistische Thailand bij uitstek geschikt voor.

De vlucht Schiphol - Bangkok is lang, maar verloopt soepel. Bij aankomst staat een gecharterde chauffeur al klaar voor de transfer naar het hotel in Hua Hin. De tocht gaat over de Phetkasem Road, een 1272 kilometer lange hoofdweg, die pas in het zuiden van het land eindigt. Na een kleine drieënhalf uur rijden we Hua Hin in. De oudste badplaats van het land telt 85.000 inwoners, onder wie veel westerlingen die hier komen overwinteren, of golfen.

Het Anantara Resort, de verblijfplaats voor de komende tijd, telt 170 comfortabele kamers met eigen terras, verdeeld over verscheidene lage gebouwen. Die liggen in een tropische tuin vol palmbomen, vijgenbomen, mangobomen en varens. Door het midden meandert een zwembad met rondom ligstoelen, een bar en een restaurant. Aan het strand staat nog een chiquer restaurant. Dan is er nog een gym, een Spa met stoombaden en massagetafels en een kinderboerderij. Een staf van honderdvijftig toegewijde personeelsleden zorgt voor verwennerij. Kortom een perfecte plek om eerst een dag te acclimatiseren.

State of mind

Dan begint het golfavontuur. Ik word opgehaald door een busje van Hua Hin Golf Tours, de lokale agent van Pin High Golf. Er is een prima Taylor Made golfset voor mij meegebracht, want ik ben op doorreis en mijn eigen set meezeulen is geen optie.

Op naar de Palm Hills Golf Club, niet ver van het hotel. De baan is ontworpen door de Amerikaan Max Wexler, die meerdere banen in Zuidoost-Azië op zijn naam heeft staan. De clubsite belooft: ’Tussen schitterende heuvels en prachtige meertjes is golfen een samenhangend geheel van lichaam, geest, emoties en sociale aspecten’. Laat dat nou precies de state of mind zijn die ik hier zoek. Want op een voor mij onbekende baan word ik al snel onrustig. Waar moet ik naartoe? Hoe ver is die eerste hindernis? Clubje méér of juist minder? Draai ik wel goed door? Zodra ik afsla beland ik op een emotionele achtbaan waar ik pas na de laatste putt vanaf roetsj. Met de nodige misslagen van dien en drie strepen op de kaart.

Dat moet anders en dit is de plek om daar eens serieus aan te werken. Op tijd naar bed, de dag beginnen met een kort moment van bezinning, gericht op een rustige ademhaling en niet steeds op social media zitten.

Palm Hills heeft een adembenemend mooi en glooiend landschap met weidse fairways en nauwelijks te vrezen rough. De moeilijkheidsgraad zit ’m in de vele fairway-bunkers, diepe bunkers rond de greens én de vele waterpartijen en beekjes pal voor de greens. Dan staan er ook nog eens een trits palmbomen ’hinderlijk’ in de weg. Maar, goh, wat is dit een heerlijke baan.

Ik zit in een flight met Uli en Otto, twee Duitse senioren die vrienden zijn voor het leven en ook mij omarmen. Mijn caddie heet Renu. Bah en A staan de Duitse vrienden bij. Caddies zijn hier verplicht. Het zijn altijd vrouwen. Ze zijn van top tot teen bedekt met beschermende kleding tegen de zon die altijd volop schijnt. Ze rijden de buggy of duwen je kar als je liever wilt lopen, reiken je club aan, wijzen aan waar je naartoe moet slaan en vooral waar niet, maken je bal schoon op de green en geven de exacte lijn aan voor je putt. Daarna noteren ze je score en brengen je naar de volgende afslagplaats.

Jouw caddie is dus bij iedere stap in je buurt en dat is wennen. Het is een luxe, maar je voelt je ook even een koloniaal in een verkeerd verleden. Bij elke aanreiking van een club zeg ik gegeneerd: ’Thank you! Thank you’. Renu geeft een knikje terug, waarmee ze maar wil zeggen: ’Dit is mijn job, het is goed zo’. Op hole zeven begin ik knikjes terug te geven. Haar Engels is niet al te best. ’You! Ball left from coconut tree!’ En: ’Oh, no! Bunker! You in!’ Maar ik begrijp haar helemaal. Toch wel fijn, zo’n caddie.

Lezen van de greens

Net als Uli en Otto heb ik snel door dat je hun aanwijzingen maar beter kunt opvolgen. Vooral ons lezen van de greens is hopeloos. De moeilijkheidsgraad zit ‘m niet alleen in de hoge balsnelheid, maar vooral in haast onzichtbare ondulaties. Up, down, weer een ander plateau, schuin rechts, schuin links, het is nauwelijks waar te nemen. En als je het toch beter meent te weten neemt je bal een volledige andere koers en ben je blij als je er nog met een 3-putt vanaf komt. Het gras is ook anders dan in Europa. De vleug beweegt mee met de zon. Het is dus ’s morgens anders putten dan later op de dag. Maar wij laten ons plezier er zeker niet door bederven. Wij vertoeven in goed gezelschap, spelen in een prachtig decor, het is 28 graden en er staat een aangenaam briesje. Of dit al Zen is weet ik niet, maar zo voelt het wel.

Voor hogere handicappers, zoals ik met 24.2, is de baan goed te doen. De drives en approaches gaan prima, maar ik eindig toch met 104 slagen, want tja, acht 3-putts en zelfs twee 4-putts. Maar net als bij Uli en Otto smaken de Chang-biertjes in het clubhuis er niet minder om. ’Es war toll!’.

Ik laat het centrum van Hua Hin even links liggen en ontspan mij aan het zwembad van het Anantara. Je speelt hier om de dag. Overmorgen mag dat op Black Mountain Golf Club, volgens Leading Courses de beste baan van Hua Hin. Ik speur op golfsites naar methodes om mijn baanmanagement beter op orde te krijgen. Ik prent mij vooral in niet te veel mijn best te doen. Go with the flow!

Black Mountain is in 2007 ontworpen door architect Phil Ryan. Deze succesvolle Australiër heeft door heel Azië en Australië topbanen neergelegd. Black Mountain is zelfs zeven keer uitgeroepen tot de beste baan van Thailand, mede door roemruchte ondulaties op de greens en vele de waterhindernissen. De Asian Tour komt hier vaak langs en de European Tour zo nu en dan ook. Hier móet je een keer gespeeld hebben, lees je in tal van reviews.                     

Ik word weer keurig op tijd opgehaald door de pendelbus. Het is een klein halfuur landinwaarts rijden naar een wel heel chique golfresort. De oefenfaciliteiten zijn er fantastisch, de kleedkamers en restaurant meer dan luxe. Black Mountain kan een vergelijking met banen als Bernardus en The International in Nederland prima doorstaan. Het is wel meteen de duurste baan in de regio.

Alles is door Pin High Golf Travel in detail geregeld, maar bij alle banen in Hua Hin moet je als solist je zaken eerst regelen bij de balie: de greenfee betalen (prijzen variëren tussen de dertig en honderd euro), je buggy (die heb je hier wel nodig en kosten iets meer dan 25 euro) en een caddiefee van vijf euro. De caddie zelf betaal je na afloop ook nog tien euro cash, mits je tevreden over haar bent. Maar tevreden bén je natuurlijk.

Vandaag is dat Oilly. Nuk en Tan zorgen voor Stefan en Mikael, twee Zweedse broers van begin vijftig. Zij speelden hier eergisteren ook al en willen de uitdaging per sé opnieuw aangaan. Stefan, een forse atletische kerel, is met handicap 12.4 duidelijke de betere golfer van ons drieën. Zijn drives zijn lang en recht en het korte spel is uitstekend. Hij putt dan ook verschillende keren voor birdie, maar ook hij komt er soms toch nog vanaf met een bogey. Ook hier zijn de greens pittig geonduleerd. Oilly geeft toe zelf nooit te spelen. ’Too hard!’.

Het is nu een sport op zich geworden om het putten beter onder de knie te krijgen. En eerlijk is eerlijk, als wij moeten putten op een heuse PGA-baan dan gaat het zeker ook niet vlekkeloos.

Black Mountain is heuvelachtiger dan Palm Hills en doet wat denken aan Henri Chapelle en Durbuy in de Ardennen, maar dan exotischer en niet omzoomd door dennenbossen, maar door weelderige voortuinen van villa’s in bezit van rijke Thai of gefortuneerde westerlingen. Je voelt je hier de koning te rijk, ook al omdat je een caddie aan je zijde hebt.

Ik kom uiteindelijk van de baan met 94 slagen, laat Oilly op mijn scorekaart zien. Dan heb ik mijn handicap gehaald. Maar ik weet wel beter. Oilly weet dat ik geen officiële kaart loop en heeft een keer of tien een slag minder genoteerd. Ik doe alsof mijn neus bloedt en bedank haar voor een heerlijke dag.

Rustdag

De rustdag breng ik door in het centrum van Hua Hin, dat met pendelbus of tuktuk vijftien minuten zuidelijker ligt. Doel is een bezoek aan het houten zomerpaleis van de koning, dat in 1923 op palen is gebouwd en een uiterst sobere inrichting heeft. De vorige, zeer geliefde koning Rama IX kwam er graag, maar zijn flamboyante zoon Rama X brengt zijn vakanties liever door bij de jetset in Europa. Het paleis blijkt tijdelijk voor publiek gesloten. Dan naar de Hugy Monkol Temple, met een enorm standbeeld van monnik Luong Phor Tuad, die hier vierhonderd jaar geleden wonderen verrichtte, zegt de overlevering.

Op andere rustdagen verdwaal ik in een groot Thais warenhuis, bezoek ik een nette massagesalon voor mijn vermoeide rug en struin ik rond op een levendige vlooienmarkt. Dineren in één van de voortreffelijke Thaise restaurantjes is vaste prik. De spectaculaire Lub Kae-grot vol met vleermuizen en natuurpark Kaeng Krachon laat ik voor wat ze zijn. De focus blijft toch op het golfen.

Op een grasveldje naast het zwembad worden ’s morgens vroeg yogalessen gegeven voor hotelgasten. Nooit eerder gedaan, maar ik stap in. Misschien is dit dé manier om nog meer in een rustige state of mind te komen. Het leegmaken van je hoofd en je ademhaling tot rust brengen, daar gaat het om bij alles wat de yogaleraar voordoet. Ook de korte meditatieve pauzes verlopen in volledige stilte. In vergelijking met de anderen - allen niet-westers - heb ik de souplesse van een vlaggenstok. De leraar glimlacht bemoedigend naar mij. Wij eindigen met een buiging, met de handen voor de borst en de kin naar beneden. Morgen weer? Misschien. Het voelde wel wat onbeholpen.

Pineapple Valley - voorheen Banyan Golf - bestaat pas sinds 2009 en is alwéér zo’n geweldige baan. Volgens Leading Courses is het de op één na beste baan van Hua Hin, na Black Mountain dus, maar ik vind deze baan minstens zo aantrekkelijk. Minder steile heuvels, maar een zeer aantrekkelijke lay-out van de Thaise architect Pirapon Namatra, met prachtige waterpartijen op en rond de fairways. Ook hier veel beekjes vóór de green. Het wemelt er van de fairwaybunkers met fijn zand, maar waar het best makkelijk uitkomen is. Banyanbomen, mangobomen en palmbomen omzomen dit gedroomde decor. De baan is aangelegd op een voormalige ananas-plantage. De ananas staat in Thaise cultuur symbool voor gastvrijheid, vriendschap en rijkdom. Zo voelt het ook op Pineapple Valley.

Jaloersmakend

Ik zit in een interessante flight. Morten is een veertiger die weliswaar zwaarlijvig is, maar wel de jaloersmakende handicap 3.8 heeft. Als kleuter stond hij al uren op de driving range. Hij slaat drives van tegen de 250 meter, legt de bal vervolgens bij de pin en putt alsof die ondulaties niet bestaan. Hij komt uiteindelijk met 76 slagen van de baan. Eveline en Jean-Luc zijn Zwitsers, al 24 jaar getrouwd en beide competitief ingesteld. Zij spelen onderling matchplay. ’Ik hoop dat dit mijn huwelijk niet verpest’, vertrouwt Eveline mij toe, want manlief kan bepaald niet tegen zijn verlies. Zij wint uiteindelijk met 3&2. Jean-Luc geeft haar toch maar een knuffel.

Mijn drives zijn veelal recht en komen door de droge ondergrond lekker ver, de approaches gaan naar behoren en het putten loopt inmiddels wat beter. Ik kijk de aanpak bij Morten af. Minuscule achter zwaai, nooit verder van de binnenkant van de rechtervoet, niet doorvegen, maar in slow-motion een korte beweging vooruit. De caddies applaudisseren voor Morten’s laatste putt. Alweer een birdie.

Ik kom van de baan met ’slechts’ zeven 3-putts én met dezelfde bal waarmee ik ben begonnen! Jean-Luc en Eveline met respectievelijk handicap 23 en 21 komen net als ik uit op rond de honderd slagen.

Omgang met je caddie

De omgang met je caddie moet je leren een plek te geven. De aanwijzingen, vandaag van Nong, begrijp ik soms niet, want zij spreekt nagenoeg geen Engels en articuleert ook nog eens onduidelijk. Dat leidt een paar maal tot een verkeerde approach, maar gelukkig ook tot hilariteit. Ik begrijp nu beter dat de relatie tussen prof en caddie van eminent belang is. Je moet wel blind op elkaar kunnen vertrouwen.

En dan is het plots de laatste golfdag. Het is opnieuw niet ver rijden naar de Springfield Royal Country Club. Deze nummer vier op Leading Courses is zestien jaar geleden ontworpen door de Amerikaanse golflegende Jack Nicklaus. ’The Golden Bear’ heeft de lay-out naar eigen zeggen ’simpel’ gehouden, want golfen moet hier voor hogere handicappers ook goed te doen zijn. Leuk detail: op Springfield zwaait de Nederlander Michael van Amelsvoort al jaren de scepter, tegenwoordig als Director of Golf.

Mui is vandaag mijn caddie. Flightgenoten zijn Australiër Gary en het Sloveense echtpaar Leon en Bojane. Ook zij zijn golfavonturiers in Luilekkerland. Leon is een ware gangmaker die niet alleen ons entertaint, maar vooral de caddies. Die snappen niks van wat hij allemaal uitkraamt, maar door zijn mimiek liggen ze steeds in een deuk. Gary hobbelt onbekommerd mee en is zo’n typische Aussie. ’No worries mate!’.  

Gemoedstoestand

Aan de geleende clubs ben ik intussen gewend en de vorm is er vandaag. De eerste negen holes zijn vrij vlak en liggen tegen de voet van een rij heuvels. De tweede negen spelen moeilijker door de ligging rond een meer vol waterlelies. De greens zijn hier - door de filosofie van Nicklaus - gelukkig makkelijker te doen, zeker ook met de haarfijne aanwijzingen van Mui, Ting, Po en Tan. Ik eindig op de laatste hole, een par 5, met een bogey, omdat ik mijn eerste putt op een haar na mis. Overall noteert Mui vandaag 40 putts voor mij en dat is gemiddeld dus 2.2 putts per hole met 96 slagen in totaal. Not bad.

De beste baan waarop je hebt gespeeld wordt bepaald door je beste score, zeggen ze. Dan is het de Springfield Royal Country Club. Maar echt kiezen lukt mij niet. De ranking van Leading Courses klopt waarschijnlijk wel en Black Mountain heeft inderdaad de mooiste lay-out, maar voor een jongen getrokken uit de Hollandse klei was golfen op ál deze banen een betoverende ervaring. Misschien was de gemoedstoestand niet helemaal Zen volgens de Boeddhistische leer, maar ik voelde mij meer dan anders in harmonie met de omgeving en het hoofd sloeg niet direct op hol bij misslagen en 3-putts. Kortom, Hua Hin maakte van een wat gestreste westerling een blije golfer.