Korver & Korver - de laatste

Hi Mike

Tjonge, dit is gewoon de laatste keer dat we hier in het magazine jouw verhaal vertellen. Ons verhaal. Het boek gaat dicht. In ieder geval voor nu. Want als er één ding is dat ik heb geleerd in meer dan veertig jaar sportjournalistiek, dan is het wel dat dingen altijd weer kunnen veranderen. Dat je inderdaad nooit nooit moet zeggen. En dat sporters regelmatig terugkomen op eerder genomen beslissingen door voortschrijdend inzicht. Omdat ze het gevoel hebben er op een later moment wél klaar voor te zijn. Omdat ze de wereld missen waarin ze zijn grootgebracht. De vrijheid, de drive, het commitment, het houvast dat een topsportleven ook biedt.

Maar voor nu ga ik ervanuit dat het klaar is. Over. En dat is een constatering die best een beetje pijn doet. Omdat ik zó lang ben meegezogen in jouw droom. Omdat we lang samen lief en leed deelden. Honderden kilometers onderweg in de auto, al die nachten in een hotelletje ergens in het land of soms over de grens. Samen de baan in voor talloze oefenrondes. Officieel als zoon en vader, maar veel meer als vrienden.

Ik had het voor geen goud willen missen, ook al stond de wekker vaak barbaars vroeg als we weer op pad moesten voor een jeugdtoernooi. De mooie momenten maken dat allemaal goed. De strijd in de hoofdklasse, het vieren van de landstitels, het winnen van de jeugdtoernooitjes. Al was dat – logisch – veel vaker het níet winnen. Het Boys Amateur vergeet ik nooit meer. Boven jezelf uitstijgen in een geweldige setting en uiteindelijk ook Kristoffer Reitan uit het toernooi knikkeren. Die speelt volgend seizoen gewoon PGA Tour. Ja, zó kan het ook gaan in topsport.

Je hebt een keuze gemaakt nu. Gewoon werk. ’Welkom in de echte wereld’, heb ik weleens met een knipoog gezegd. Maar zo is het natuurlijk wel. Het zal wennen zijn. Ook voor mij, maar vooral voor jou. Ik twijfel er niet aan dat je ook in je werk dezelfde drive hebt als op de golfbaan, met die discipline van de topsporter. Want ik weet ook, dát verlies je nooit meer. En als die mentaliteit de erfenis is van vijftien jaar álles geven in sport, dan weet je dat het niet voor niets is geweest. Die eigenschappen gaan je ver brengen. En ook op die weg zal ik er zijn als je me nodig hebt.

Dankjewel vriend, voor al die mooie jaren.

Je vader

Hi Pa,

Ik weet in alle eerlijkheid eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen. Toch een beetje overmand door emotie op dit moment. Laat dat natuurlijk nou ook net de dualiteit van topsport zijn. Hoogtepunten, dieptepunten, vreugde en verdriet. Dat, en alles wat er tussenin zit hebben we wekelijks meegemaakt. Verloren finales, gewonnen finales, toernooiwinsten en missed cuts. Het resultaat maakte eigenlijk niet uit, want de volgende dag stond ik er gewoon weer. Altijd met dat ene doel in gedachte. Alles moest wijken, en alles stond in het teken van.

Ik heb altijd genoten van alle momenten gedurende die twaalf, dertien jaar. In het begin veelal samen op pad. Zoals je inderdaad zei, gruwelijk vroege wekkers voor een starttijd om acht uur aan de andere kant van het land. Ook samen hebben we natuurlijk veel hele mooie, maar ook verdrietige momenten meegemaakt. Met ook voor mij natuurlijk het Boys Amateur als absolute hoogtepunt van die periode. Leuk, maar ook wel confronterend, om nu zo veel van die jongens waar ik wekelijks mee speelde, mee te zien draaien op de DP World Tour.

De laatste jaren als amateur en de jaren als pro was ik natuurlijk vaak alleen op pad, en dat was soms best jammer. Ik begon meer en meer te worstelen in de baan, en daarmee uiteindelijk ook daarbuiten. Scores werden minder, mentaal werd het lastig. Dat zijn natuurlijk niet de momenten dat je graag alleen bent, maar ook dat hoort bij topgolf. Langzaam maar zeker verloor ik mijn plezier in het spelletje. De frustraties liepen over. Radeloosheid alom. De drive om de beste te zijn was er nog, en die zal ook nooit weg gaan. Maar dat is niet zo veel waard als de passie en het geloof er niet meer is.

Nu zit ik hier achter mijn laptop, en stap ik zo de auto in om naar kantoor te gaan. Weer een dag van 9-5. Op dit moment in mijn leven is het absoluut de beste keuze, omdat ik het mezelf niet aan kan doen om het proces op de golfbaan weer te doorstaan. Maar goh, pijn doet het wel.

Ik weet dat jij, en mam ook, er altijd zijn geweest voor me. Elke stap langs de route. Van Middelburg tot Groningen, binnen- en buitenland, vroeg of laat. De talloze trainingen, op de Heemskerkse, op Houtrak. Zonder jullie had ik dat nooit kunnen doen, en ik weet zeker dat het onze band sterker heeft gemaakt dan ooit!

Voor nu gaat het boek dicht, maar hij zal altijd in de kast blijven liggen.

Bedankt pa!

Mike