Europa wint de Ryder Cup in vijandig New York en volbrengt het onmogelijke

Het is veelzeggend dat de beslissing pas viel in de partij van Lowry, die als achtste single de baan in ging namens het keurkorps van captain Luke Donald. Twee puntjes scheidden Team Europe bij de start van de dag van het behouden van de Ryder Cup, en een half puntje meer om die te winnen. Gezien de overmacht van de eerste twee dagen leek dat appeltje-eitje, maar niets was minder waar omdat de Amerikanen op de slotdag de rug rechtten en zelfs op weg leken naar de grootste comeback in de historie van de Ryder Cup.

Dat het mogelijk aankwam op zijn partij besefte Shane Lowry op de achttiende. ,,Ik liep met mijn caddie over de fairway en zei hem dat ik de mogelijkheid had het grootste te doen dat ik ooit in mijn leven heb gedaan’’, vertelde Lowry naderhand. ,,En dat heb ik gedaan en daarvoor ben ik ongelooflijk trots op mezelf.’’

Shane Lowry danst over de green van de achttiende na zijn winnende putt die een einde maakte aan alle Amerikaanse hoop. (Foto Golffile/Stefano di Maria) 

De Ier was na zijn beslissende putt buiten zinnen van vreugde. Hij sprong als een dolle over de green en wist van gekkigheid niet wat hij moest doen om zijn blijheid te uiten. Maar zijn emotionele woorden kort daarna verklaarden veel van die vreugde. ,,De Ryder Cup is álles voor me’’, stelde Lowry met tranen in de ogen. ,,Ik ben zó gelukkig dat ik fantastische dingen heb mogen meemaken in deze sport, maar dit waren de zwaarste uren van mijn leven. De Ryder Cup betekent echt alles voor me. Ik heb The Open gewonnen, thuis in Ierland. Dat was geweldig, een droom die uitkwam. Maar de Ryder Cup overstijgt echt alles. Om dit te doen op de achttiende green, voor alles en iedereen. Ik ben de gelukkigste man op aarde. Ik houd van dit team, houd van dit toernooi. Het is het beste toernooi in de wereld. Ik kan niet geloven dat ik weer twee jaar gewoon moet golfen voor ik dit weer mag doen.’’

Vriendelijker

Ja, en over die twee jaar is de Ryder Cup in Ierland, in zijn thuisland, zijn achtertuin. Lowry zal alles doen om er op Adare Manor weer bij te zijn. ,,Als ik dat mag meemaken zal het heel bijzonder zijn. En in ieder geval in een vriendelijker sfeer.’’

Lowry hoopte dat er na hem nog een half puntje zou worden binnengebracht, zodat het voor Europa echt winst zou worden in plaats van behoud van de cup. Dat halve puntje kwam er via Tyrrell Hatton, die geen winnaar zag komen uit zijn partij met Collin Morikawa. En omdat Robert MacIntyre er door winst op de achttiende ook nog een halfje uitsleepte, werd het uiteindelijk 13-15 in Europees voordeel. Enige Europese winnaar in de singles? De Zweed Ludvig Åberg, die de taaie Patrick Cantlay verschalkte. Maar échte winst dus voor het Team Europe van Luke Donald.

Dat was precies wat Rory McIlroy twee jaar geleden op Marco Simone al voorspelde. ,,Een Ryder Cup winnen op vijandelijke grond is het moeilijkste dat er is’’, zei de Noord-Ier na de winst in Italië. ,,Maar dat is precies wat wij gaan doen. Wij gaan winnen op Bethpage Black.’’

Dat werd ook de missie van Team Europe, dat voor de tweede keer onder leiding stond van Luke Donald. ‘Our Time, Our Place’ werd het motto. Europa keek naar het verleden, zag hoe slechts 37 spelers ooit een Ryder Cup wonnen op vreemde bodem, van wie Seve Ballesteros en Gordon Brand Jr. al niet meer in leven zijn. ,,Laten we van de 35 spelers die er nog zijn nu 45 spelers maken’’, stelde Donald. Rory McIlroy en Justin Rose waren er immers al bij toen Europa in 2012 won met het Miracle of Medinah.

Intimiderend

Dat het lastig zou worden, stond vast. Met Bethpage Black kozen de Amerikanen voor een intimiderende baan. De fans zouden net zo intimiderend zijn, en de spelers van captain Keegan Bradley staan stuk voor stuk hoog op de wereldranglijst, met natuurlijk Scottie Scheffler als beste speler van de wereld vooraan. Ga er maar aan staan.

Maar Europa bleek een heel geducht wapen in huis te hebben, simpelweg teamgeest genaamd. De Amerikanen? Los zand. De Europeanen? Dikke vrienden. Ze gaan met elkaar op vakantie, komen op elkaars verjaardagen, bruiloften en wat al niet meer. Hun vrouwen kennen elkaar goed, de kinderen spelen met elkaar. Kortom: mannen die voor elkaar door het vuur gaan.

Hét verschil tussen de Verenigde Staten en Europa: de échte vriendschap, zoals hier tussen Rory McIlroy en Tommy Fleetwood. (Foto Golffile/JJ Tanabe) 

Dat bleek in de eerste twee dagen. De teamonderdelen werden op ongeëvenaarde wijze gedomineerd door Europa. Ze declasseerden de thuisploeg. Vooral de putts vlogen van alle kanten in de holes. Toen de kruitdampen na twee dagen waren opgetrokken, stond er 11,5 punt op het bord voor Europa. Nooit eerder in de historie van de Ryder Cup was er een team geweest dat in twee dagen zóveel punten binnenhaalde. De Amerikanen bleven ontgoocheld achter. Op de vraag hoe het toch mogelijk was dat het team van Donald zó sterk was, konden ze maar twee logische antwoorden bedenken. De Europeanen putten voortreffelijk. In de statistieken van het werk op de greens bezetten zij acht plekken bij de eerste negen, met verrassend veteraan Justin Rose als meest excellente putter van allemaal. Verder bleek weer dat de Verenigde Staten twaalf goede golfers had, maar geen team.

Vervanger

En juist daar excelleerde Luke Donald de afgelopen jaren. Sinds zijn aanstelling – nota bene als vervanger voor de al aangewezen Henrik Stenson, die echter moest vertrekken omdat hij naar LIV ging – maakte de Engelsman werk van het bouwen aan een echt team. Vanzelfsprekend helpt het dat er al natuurlijke banden waren. Lowry en McIlroy zijn al heel lang maatjes, net als Fleetwood en Rose. Maar mannen als Jon Rahm, Tyrrell Hatton, Viktor Hovland, Matt Fitzpatrick, Sepp Straka, Robert MacIntyre en Ludvig Åberg pasten daar naadloos in. Wie Rahm na de eerste dag hoorde praten over Hatton wist genoeg. De twee zijn in vijf matches nog ongeslagen en waarderen elkaar enorm. ,,Tyrrell is echt zo’n fijne ploeggenoot om naast je te hebben. Ik geniet elke keer als we samen spelen’’, stelde Rahm.

Dat, stelde Donald, was ook zijn werk. ,,Vanaf de eerste dag heb ik alles gedaan om de voorwaarden zo te scheppen dat deze jongens optimaal konden presteren. Dat ging soms tot in heel kleine details, maar die zijn net zo belangrijk. En ik had hier natuurlijk het geluk dat elf van de twaalf spelers van Rome er nu ook bij waren. Stuk voor stuk geweldige golfers, maar samen echt een fantastisch team.’’

Shane Lowry stak zijn bewondering voor Donald niet onder stoelen of banken. ,,Voor mij is hij de beste captain die ooit heeft geleefd, de meest fantastische man op aarde. Hij heeft echt een geweldige job gedaan.’’ McIlroy viel hem bij. ,,We zijn echt gelukkig geweest met een geweldige captain als Luke Donald. Hij heeft ons door dit hele proces geleid en hij is absoluut fantastisch. Er moeten echt veel credits naar hem gaan.’’

Tranen

Maar McIlroy wees als een echte leider ook meteen naar zijn teamgenoten. Met tranen in zijn ogen stelde hij extreem trots te zijn op de spelers van Team Europa. ,,Dit is een ongelooflijke collectieve prestatie. Snel na de winst in Rome hebben we onze aandacht gevestigd op Bethpage, waar we iets wilden doen dat iedereen voor onmogelijk hield. Niet alleen winnen in Amerika, maar winnen in New York.’’ Vier jaar geleden was hij kapot van verdriet na het verlies op Whistling Straits. ,,Maar al die commentaren na die zware nederlaag daar, over decennia van Amerikaanse dominantie en zo, dat is brandstof geweest voor ons. Daar hebben we ons mee gevoed. Dan is het fantastisch hier te staan, de Europese fans op de tribunes feest te zien vieren en te weten dat we iets hebben gedaan waarvan veel mensen dacht dat we dat niet konden doen. En we zijn nog niet klaar. Dit team kan nog wel even mee.’’ Tussen de tranen even een lach: ,,En nu gaan we dit vieren alsof er geen morgen is.’’ Profetische woorden, al kwam de morgen wel degelijk. Samen met een drankbonnetje van zo’n 250.000 dollar…