Korver & Korver

Hi Mike

Alle reguliere seizoenen op de diverse Tours zitten er weer op. Vliegt altijd voorbij, zo’n golfseizoen. Voor jou een raar seizoen. Lang niet gespeeld en toen je eindelijk zover was om wél weer te spelen, stribbelde het lijf tegen. Dan blijft er per saldo uiteindelijk geen enkel toernooi over, en dat is niet waarvoor je professional bent geworden.

Wat dat laatste betreft, geloof ik dat je voor jezelf de kogel door de kerk hebt gejaagd. Onverwacht komt het natuurlijk niet, zeker niet na dat openhartige interview met collega Martijn Paehlig in Golfers Magazine, maar je hebt besloten na dit jaar te stoppen als professional. Dat is nogal een stap, die je natuurlijk niet zomaar hebt genomen. Ik weet at je er moeite mee had dat je keihard werkt, maar daar nooit echt de vruchten van plukte. Dat vreet aan je motivatie, dat begrijp ik. Elke ochtend, vaak zeven dagen in de week zag ik je met je tas de deur uit gaan. Naar de baan. Trainen, spelen. Je hebt daarin altijd een ijzeren discipline gehad, maar ik kan me voorstellen dat je daar ook wel iets van wilt terugzien. Uiteindelijk ben je daardoor zelfs het plezier in golf verloren, en dat is natuurlijk een heel pijnlijke constatering bij iets waar je altijd zóveel lol aan hebt beleefd, waar je zóveel passie in stopte. Dat doet ook mij zeer.

Maar wat nu? Een andere job binnen de golfsport? Een ’gewone’ baan met van negen tot vijf een kantoor? Wat je ook kiest, het zal best enorm wennen zijn na al die jaren vol vrijheid, waarin je vooral lekker buiten bezig was met wat je op dat moment het leukste ter wereld vond.

Ik ben benieuwd.

Groetjes, je vader

Hi pa,

Het is inderdaad een lastig jaar geweest, waarin ik meer heb als caddie in de baan ben geweest dan zelf gespeeld. Maar om heel eerlijk te zijn, waren de twee jaren daarvoor natuurlijk ook lastig. Op een gegeven moment kies je ervoor om de stap te maken naar professional, train je dag en nacht, en vlieg je overal naartoe om toernooien te spelen. Als week in week uit de resultaten dan tegenvallen, is dat inderdaad erg lastig. Tuurlijk zaten er af en toe ook wel goede toernooien tussen, maar je wordt geen pro om meer dan de helft van de cuts te missen.

Aan de werk-ethiek lag het niet, als ik dat zelf mag zeggen. En juist dat maakte het erg lastig. Vijftig, zestig uur per week was ik bezig met golf. Als de resultaten dan achterblijven is dat erg moeilijk. Het eerste jaar kon ik dat nog wel accepteren, maar het tweede jaar begon het steeds meer aan me te vreten. Het plezier nam af, het gevoel van verplichting nam toe. Eind augustus vorig jaar had ik als plan om gewoon even een paar weekjes de clubs in de kast te gooien, en daarna weer rustig aan op te bouwen. De weekjes werden maanden, en zelfs ruim een jaar verder is het plezier nog niet terug. Van alleen de gedachte aan een meerdaags toernooi krijg ik al buikpijn.

Of het plezier ooit nog terugkomt? Vast wel. Ik denk dat ik mijn amateurstatus weer terug ga vragen, en op die manier sporadisch wat toernooitjes zal spelen. Daarnaast wellicht nog competitie. Verder ga ik mijn opleiding maar eens benutten, en dan kom ik toch uit bij ‘gewoon’ een kantoorbaan. Het caddiën vond ik dit jaar erg leuk. Gemma Clews, de speelster waar ik mee werkte, is ook als winnaar van de Order of Merit gepromoveerd naar de LET, maar ook daar ga ik geen vervolg aan geven. Het is tijd voor een beetje rust in huis!

Tot snel pa, en we kunnen zeker samen nog ballen!

Groeten, Mike